Dołącz do nas!

IMG_4105ps blog

Aktualnie jesteśmy na Curacao i planujemy tu zostać do początku grudnia. Stąd możliwy jest rejs na Arubę, Bonaire i Kein Curacao. Później ruszamy na Haiti, gdzie możecie żeglować z nami do 27-go grudnia. Dysponujemy dwiema wolnymi kojami i chętnie przyjmiemy na pokład żeglarzy i nie żeglarzy. Koszt za dzień od osoby – 30 USD.

Curacao jest śliczną, skalistą wyspą z pięknymi, dzikimi plażami z białym piaskiem, lazurową i krystaliczną wodą oraz bogatym życiem podwodnym.

DCIM103GOPRO

DCIM103GOPRO

DCIM103GOPRO

Poza ciepłym słońcem i piękną scenerią gwarantujemy dobrą zabawę przy ognisku na plaży z gitarą, poranną jogę, freediving, polowanie na skrzydlice, wspólne gotowanie no i oczywiście relaks pod żaglami.

Zainteresowanych prosimy o bezpośredni kontakt na nasz adres mailowy [email protected]

 

Santa Cruz – Curacao

Nasz plan dotarcia na Bonaire nie wypalił.
Po przestudiowaniu locji w trasie, parę godzin przed celem, podjęliśmy decyzję płynięcia od razu na Curacao. Silnie nastawione na zarabianie pieniędzy i wyjątkowo chroniące środowisko Bonaire jest pełne zasad. Nigdzie nie można kotwiczyć. Postój jest możliwy tylko w kilku wyznaczonych miejscach na bojkach cumowniczych, a na noc wszystkie jachty muszą wracać pod stolicę Bonaire, Kralendijk. Znacząco ograniczona swoboda, za którą dodatkowo trzeba płacić 10 USD za dzień, kłóciła się z naszą życiową filozofią.

Curacao wraz z Arubą i Bonaire tworzy holenderską grupę wysp ABC, które wchodzą w skład Małych Antyli. Na pozór suche, pozbawione soczystej zieleni i skaliste tereny już po krótkim pobycie nabierają piękna i rozbudzają ochotę do głębszej eksploracji.
Od miesiąca zakotwiczeni jesteśmy w malowniczej zatoczce Santa Cruz leżącej dwie godziny żegługi na północ od stolicy Curacao, Willemstad. Na lądzie znajduje się publiczna plaża i dom zamieszkały przez jedną, sympatyczną rodzinkę, która prowadzi restaurację i centrum sportu wodnego. W tygodniu panuje tu totalna cisza i spokój, weekendy natomiast bywają gwarne i pełne tubylców. Rzadko kiedy zapływają tu jachty. Jeśli się jakiś pojawi to przeważnie tylko na jedną noc, tak więc w większości całą zatokę mamy tylko dla siebie. Okolica jest urocza, bogata w iguany, pelikany, papugi i piękne plaże. Brzegi są skaliste, woda czysta, lazurowa i bardzo ciepła – obecnie 32 stopnie celsjusza.

IMG_4105ps blog

IMG_4093ps blogNa Curacao jest jedynie pięć miejsc, w których żeglarze mogą się zatrzymać. Jedno z nich to marina, a pozostałe to kotwicowiska wymagające pozyskania pozwolenia na postój. W lagunie Spanish Water można zostać do dwóch miesięcy, w pozostałych miejscach tylko 3 dni. Pozwolenia można odnawiać, ale w tym celu należy udać się do kapitanatu portu w Willemstad. Kapitanat może wydać pozwolenie na dłuższy okres jeśli jacht jest unieruchomiony z powodu usterki lub jeśli załoga dostanie zaproszenie od mieszkańca zatoki. Nie warto ryzykować i zatrzymywać się gdziekolwiek bez pozowlenia na dłużej, gdyż wyspa bardzo często patrolowana jest przez straż przybrzeżną, z wody i z powietrza.
Santa Cruz okazała się być dla nas totalnym rajem, ponieważ nie ma tu największego złodzieja czasu – internetu. Dzięki temu większość dnia spędzamy przy książce, polowaniu na skrzydlice, eksperymentowaniu w kuchni i zwiedzaniu świata podwodnego. Jest tu kilka ciekawych perełek, które warto odwiedzić.
Poniżej kilka zdjęć z naszych ostatnich wypraw podwodnych.

DCIM103GOPRO

DCIM103GOPRO

DCIM103GOPRO

DCIM103GOPRO

DCIM103GOPRO

DCIM103GOPRO

DCIM103GOPRO

DCIM103GOPRO

DCIM103GOPRO

DCIM103GOPRO

 

Los Roques

Grenadę opuściliśmy zwyczajowo przed zmrokiem. Dzięki temu, że nasz start poprzedzały dwa dni słabych wiatrów, morze było dość spokojne mimo 20kn wiatru i lekko kołysało żeglującą baksztagiem Indrę. Płynęło nam się bardzo przyjemnie, utrzymując średnią prędkość 5,5 kn. Tym razem w planie mieliśmy dotarcie do Los Roques, które udało nam się osiągnąć już po 2 dniach żeglugi.los roques 1 blog los roques 2 blogNależący do Wenezueli archipelag Los Roques to niemal nienaruszony przez działalność człowieka atol, który leży 156 km na północ od wybrzeża Wenezueli. To labirynty raf, lazur płytkich wód, śnieżno-biały piasek, około 50 wysp, wysepek i skały. Na stałe zamieszkała jest tylko jedna, największa wyspa Grand Roque (Wielka Skała). Na Los Roques mieszka około 1,500 mieszkańców, co roku jednak archipelag odwiedzany jest przez tysięce turystów. DCIM103GOPRO Zatrzymaliśmy się przy jednej z bezludnych wysepek leżącej na południowy wschód od nieco większej wyspy, Lone Palm. Wyspa wyglądała jakby była stworzona z muszli conch’a. Takiej ilości muszli zebranej w jednym miejscu nie widzieliśmy jeszcze nigdy. Był to szokujący i dość zastanawiający widok. los roques 5 blog DCIM103GOPRO Na wyspie poza kilkoma opuszczonymi szopami rybackimi nie ma nic. Wygląda na to, że kiedyś w tym miejscu masowo wyławiano ślimaki. Dziś wody stanowią rezerwat przyrody, dzięki czemu sporo żywych ślimaków można spotkać na dnie morza. Był to zdecydowanie dużo milszy i przyjemniejszy obraz dla oka i duszy. DCIM103GOPROByliśmy jedynymi turystami w tym miejscu. Otaczał nas tylko spokój i bezkres krystalicznej wody wieczorami okraszony pięknymi zachodami słońca i delfinami chętnie odwiedzającymi tą część akwenu. Fauna i flora w tym miejscu, aż tętni życiem. Jednego dnia podczas nurkowania z maską i rurką zawiesiliśmy się w jednym miejscu, nad opadającym od 5m do 50m dnem i obserwowaliśmy jak toczy się życie pod wodą. Otoczeni byliśmy olbrzymimi papugo rybami, żółwiami, kalmarami, meduzami, chabrowo-czarnymi surgeonfish, barakudami. Co chwila przypływały inne gatunki ryb. Obrazy i kolory zmieniały się jak w kalejdoskopie! DCIM103GOPRO DCIM103GOPRO DCIM103GOPRO Los Roques nie należy do najtańszych miejsc dla żeglarza. Za odprawę, wizę i pozwolenie na kotwiczenie w tym wyjątkowym miejscu musielibyśmy zapłacić około 300 USD. Koszt trochę nas przerósł. Postanowiliśmy więc skorzystać z porad innych żeglarzy i zatrzymać się tam tylko na chwilę bez odprawy. Nasz pobyt był krótki, ale bardzo treściwy i piękny pod każdym względem. Żal nam było opuszczać te dziewicze, baśniowe i pełne magii tereny tak szybko, ale nie chcieliśmy kusić losu. Po zaledwie dwóch dniach ruszyliśmy dalej, w kierunku Bonaire.

Podwodny park rzeźb – Grenada

Dawno już nie zaglądaliśmy na nasz blog, a to wszystko za sprawą braku dostępu do internetu. Kolejna rzecz, której uczymy się podczas tej wyprawy – funkcjonowanie bez dostępu do sieci. Okazuje się, że się da i musimy przyznać dobrze nam z tym. Dopiero teraz zauważamy jak internet wciąga i okrada nas z bezcennego czasu. Pierwsza rzecz jaką zawsze robiliśmy docierając do miejsca przeznaczenia było sprawdzenie czy są dostępne otwarte sieci. Jeśli nie było, wpadaliśmy w lekka panikę. Jak to, mamy żyć bez internetu?! Teraz jesteśmy totalnie wyluzowani. Zapływamy do pięknych, dziewiczych miejsc, robimy rozeznanie co się dzieje pod wodą, odpoczywamy i dopiero później sprawdzamy czy mamy stałe połączenie ze światem. Dziś doceniamy jeśli go nie ma. Dzięki temu większą uwagę poświęcamy sobie, książce i innym czynnościom, które nas pochłaniają.

Wiele się u nas wydarzyło od ostatniego wpisu. Aktualnie jesteśmy na Curacao, ale zanim do tego dojdę zatrzymam się jeszcze na Grenadzie.
Zanim opuściliśmy Grenadę postanowiliśmy odwiedzić pierwszy na świecie podwodny park rzeźb.
Znajduje się w południowo-zachodniej część wyspy w Moiliniere Bay. Cała koncepcja narodziła się po tym, jak w 2004 roku huragan Ivan nawiedził wyspę i w dużym stopniu wyniszczył faunę i florę.

Jason deCaires Taylor, rzeźbiarz artysta, z zamiłowania nurek poruszony tragedią wpadł na pomysł stworzenia podwodnego parku rzeźb, który miał pomóc ratować ekosystem. Park został założony w 2006 roku. Rzeźby tworzą sztuczną rafę dając solidną bazę wzrostu koralom, gąbkom i algom, których nieskończona ilość drobinek unosi się w wodzie w oczekiwaniu na punkt zaczepienia. Podwodna galeria ma również przyciągać turystów w tą część wyspy, tym samym odciążyć pozostałe podwodne zakątki, aby koral miał możliowość szybszej regeneracji.

Na głębokości od 2 do 12 metrów znajduje się 65 rzeźb romieszczonych na 800 metrach kwadratowych morskiego dna. Wszystkie rzeźby zbudowane zostały z ekologicznego materiału.

DCIM103GOPRODCIM103GOPROpodwodny park 18ps blog

podwodny park 17pspodwodny park 11psblogpodwodny park 1psblogKoral bardzo szybko zaadoptował sztuczną rafę i zaczął nadawać rzeźbom przeróżne kolory i kształty. Ciekawy projekt, który mamy nadzieję w szybkim tempie przysłuży się do odbudowy życia. Na nas jednak nie zrobił dużego wrażenia. Może dlatego, że przejrzystość wody tego dnia była dość słaba i nie pozwoliła na ukazanie pełni barw, a może to jeszcze za wcześnie na magiczne efekty.

Naturalne bogactwa Grenady

The Grenada Organic Chocolate Company

Grenada nazywana jest Wyspą Przypraw. Nigdzie indziej na świecie nie rośnie tyle przypraw na kilometr kwadratowy co tutaj. Można tu spotkać plantacje gałki muszkatołowej, cynamonu, vanilii, goźdźików i imbiru. Poza przyprawami, na szeroką skalę uprawiane jest również kakao. Ze względu na żyzną wulkaniczną ziemię i upalne słońce, Grenada uprawia najbardziej aromatyczne kakao na świecie.

Kakao uprawiano już 1000 lat p.n.e. W kulturze Azteków i Majów wykorzystywane było do produkcji napoju kakaowego oraz jako forma płatnicza. Za cztery ziarna można było kupić dynię, za dziesięć królika. Kakao wykorzystywali również w przeróżnych ceremoniach, obdarowywano na przykład dzieci, które wchodziły w dorosłość. W 1504 roku Krzysztof Kolumb po swojej czwartej wyprawie do „Nowego Świata” sprowadził kakao do Europy, ale zostało zupełnie zignorowane. Przyjęło się dopiero w 1528 roku, kiedy to Don Herman Cortez przywiózł je ponownie do Hiszpanii. Dość szybko rozprzestrzeniło się po Europie i traktowane było jako szlachetny napój.

Na świecie występują trzy gatunki kakaowca:

Criollo – nazywana także księciem kakaowców, daje strąki z bardzo cienką łupiną. Kakao ma bardzo blady kolor i wyjątkowy, subtelny aromat. Odmiana ta daje niewielkie plony i jest bardzo wrażliwa.

Forastero – to rodzaj silniejszych i łatwiejszych w uprawie drzew dających większe plony. Strąki ziaren mają grubszą skórkę i bardziej gorzki, silniejszy smak. Kakao z ziaren forastero jest często nazywane „kakao masowym”, gdyż nadaje czekoladzie typowy, rozpoznawalny aromat.

Trinitario – jest hybrydą, krzyżówką powyższych typów drzew i charakteryzuje się właściwościami obydwu odmian kakaowca. Ma silny aromat, dlatego też idealnie nadaje się do produkcji gorzkiej czekolady, ponadto jest łatwa w uprawie.

Na Grenadzie rośnie głównie Trinitario i Forastero w niewielkiej ilość.

Fabryka czekolady The Grenada Organic Chocolate Company, którą mieliśmy okazję zwiedzić, ma niesamowita historię. Założył ją Amerykanin David Friedman, który przyjechał na Grenadę 15 lat temu. Pierwszy kontakt z tą wyspą miał już jako dziecko, gdyż jego ojciec spędzał tutaj każdą zimę ucząc medycyny i często zabierał ze sobą rodzinę. David będąc jeszcze studentem zadał sobie pytanie co jest dla niego w życiu ważne i w przeciągu paru dni totalnie przearanżował swój świat. Opuścił uczelnię parę miesięcy przed obroną, zamieszkał na squacie i pomagał ludziom. Parę lat później opuścił USA i osiadł na Grenadzie, którą był zauroczony od dziecka. Zbudował sobie skromny domek z bambusa, energię pozyskiwał z panela słonecznego i w pełnym szczęściu, często w towarzystwie Elli Fitzgerald rozbrzmiewającej z głosników, żył blisko natury i muzyki, którą kochał.

Kakao wykorzystywane było na Grenadzie w minimalnym stopniu, głównie do sporządzania napoju kakaowego. Mott Green (taki przydomek przyjął David, aby podkreślić swoje życie w zgodzie z naturą), chcąć wykorzystywać takie dobro naturalne na szerszą skalę, wpadł na pomysł założenia fabryki organicznej czekolady, dzięki której Grenada miała zostać zauważona przez resztę świata. Rozpoczął naukę o wytwarzaniu czekolady w Pensylwanii, pozyskiwał stare maszyny do jej produkcji, które naprawiał i transportował na Grenadę, póżniej również sam konstruował sprzęt. Przez długie lata zyski fabryki były prawie żadne, ale pozwalały na ciągłość produkcji i utrzymanie wielu miejsc pracy, w okresie zbiorów do 50-ciu pracowników.

Nasza wizyta w The Grenada Chocolate Company pozwoliła nam odkryć tajniki produkcji czekolady krok po kroku. Cały proces zaczyna się od zbiorów kakao. Owoce zrywane są ręcznie lub przy użyciu specialistycznego noża odcinane są od drzewa (fot. The Grenada Chocolate Company).

The Grenada Organic Chocolate Company

The Grenada Organic Chocolate Company

Następnie ziarna wraz z miąższem poddawane są fermentacji i suszeniu, które odbywa się w szklarniach przy użyciu energii słonecznej. Ziarna co jakiś czas są ręcznie obracane.

The Grenada Organic Chocolate Company

The Grenada Organic Chocolate Company

The Grenada Organic Chocolate Company

Gdy są już wysuszone poddane zostają pieczeniu.

The Grenada Organic Chocolate Company

Następnie zostają przesiane – oddzielona zostaje zewnętrzna skorupka ziarna.

The Grenada Organic Chocolate Company

Kolejnym krokiem jest mielenie ziaren i mieszanie. Część pozyskanego kakaowego surowca mieszana jest z cukrem oraz olejem kakaowym i przechodzi proces rafinacji. Z takiej mieszanki uzyskuje się płynną czekoladę.

The Grenada Organic Chocolate Company

Następnie czekolada rozlewana jest na formach, studzona i ręcznie pakowana.

The Grenada Organic Chocolate Company

The Grenada Organic Chocolate Company

Pozostała część surowca poddana jest procesowi wyciskania i odsączania oleju kakaowego, który dodawany jest do czekolady. Z tego procesu powstaje kakao.

Dziś czekolada The Grenada Chocolate Company sprzedawana jest w Europie, USA i na lokalnym rynku.Trzykrotnie nagradzana była srebrnym medalem za wysoką jakość przez Londyńską Akademię Czekolady. Produkowana jest z zawartością 60%, 71%, 82% i 100% kakao, również z dodatkiem soli morskiej. Fabryka całą energię potrzebną do utrzymania maszyn w ruchu pozyskuje z licznych paneli słonecznych. Export do innych krajów odbywa się w sposób ekologiczny. Do Londynu i Amsterdamu czekolada transportowana jest żaglowcem, a po Amsterdamie dystrybuowana jest przez cyklistów.

Mott Green zmarł rok temu w nieszczęśliwym wypadku. Miał jednak dwóch wspólników, którzy dumnie podtrzymują piękną ideę pomysłodawcy.